Wstęp

Zwichające się rzepki to jedno z najczęstszych schorzeń ortopedycznych u psów.

Polega ono na nieprawidłowym przemieszczaniu się rzepki z jej fizjologicznego miejsca w stawie kolanowym. Zwichnięcie rzepki może prowadzić do bólu, kulawizny, a także do postępującej degeneracji stawu. Leczenie tego schorzenia zależy od stopnia zaawansowania i nasilenia objawów, jak również od indywidualnych cech pacjenta np. wieku, rasy, wagi, aktywności fizycznej.

Wyróżniamy cztery stopnie zwichania się rzepek

Stopień I – Do zwichnięcia rzepki dochodzi podczas wypchnięcia jej z bloczka ręcznie, po czym samoistnie wraca na swoje miejsce. Zwykle pies nie wykazuje żadnych objawów, a problem może zostać zauważony przez lekarza weterynarii podczas badania.

Stopień II - Rzepka wypada z miejsca i wraca na swoje miejsce samoistnie, bez potrzeby pomocy z zewnątrz. Pies może czasami wykazywać kulawiznę lub trudności z chodzeniem, ale problem nie jest przewlekły.

Stopień III - Rzepka może być zwichnięta na stałe, ale można ją przesunąć z powrotem na swoje miejsce. W tym stopniu problem jest bardziej uciążliwy, ponieważ pies może mieć trudności z poruszaniem się, zwłaszcza podczas aktywności fizycznej. Kulawizna przy tym stopniu staje się bardziej zauważalna.

Stopień IV - Rzepka jest trwale przemieszczona i nie ma możliwości przesunięcia jej na swoje miejsce ręcznie. Pies ma poważne trudności z chodzeniem, a objawy mogą obejmować silną kulawiznę i ból.